Podstawowe pytanie brzmi: czym są małe formy w teatrze? Wyczuwa się intuicyjnie o co chodzi, ale trudno ustalić granice. Można przyjąć, że „TEATR 13 NS - Laboratorium Małych Form”; dopowiedzmy: teatralnych; to teatr nieduży, „przenośny”, którego istotą jest ciekawość świata. Pozostaje poza normalnym, planowym repertuarem teatrów instytucjonalnych. Formuła „laboratorium” zezwala na eksperymenty artystyczne. W warstwie organizacyjnej dąży do zorganizowanego działania. „ […] Wydawać by się mogło, że teatr małych form to właśnie lekarstwo na kryzys: dwu, trzech aktorów na scenie, jakieś zamarkowane dekoracje (często „elementy wtórne”), stolik, ze dwa fotele… Tylko, że to nie teatr małych form, lecz teatr ubogi, i to nie w sensie nadanym mu przez Grotowskiego, to biedateatr. […] Taki teatr mamy na wszystkich polskich scenach na co dzień […]” (Teatr zmałoformowiony - Magdalena Raszewska) Teatr 13 NS próbuje wyjść z tej materialnej perspektywy. Szukamy świadomych widzów, którzy preferują intymny kontakt ze sztuką teatralną (niewielkie sale). Są otwarci na intelektualną i uczuciową komunikację z aktorami. To też angażowanie publiczności w spektakle, współuczestnictwo i współtworzenie (aktorzy grają do widzów, z widzami, a nie wobec nich). Humor, to kolejna właściwości TEATRU 13 NS. Współczesny teatr polski, nieczęsto odwołuje się do prawdziwego poczucia humoru. Twórcy pochłonięci pasją dekonstruowania wszystkiego i wszystkich zapominają, że humor to potężna broń krytyczna i wentyl bezpieczeństwa ratujący przed schematyzmem myślenia. Teatr 13 NS sytuuje się blisko poetyki teatru absurdu, nie stroniąc od parodii. Sfera poszukiwań, to też współgranie różnych dziedzin sztuki (również w odmianach cyfrowych) z „żywym” aktorem. W warstwie tematycznej preferowane jest przesunięcie w kierunku codzienności. „TEATR 13 NS - Laboratorium małych form” - jest teatrem poszukującym, teatrem „w drodze”, wychodzącym ze schematów, ale szanującym teatralną tradycję. (jm)